Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Blogs

 

Noki( h )a(aat)

15 aug 2008, 15:00

Sinds maart 2007 ben ik de trotse eigenaar van een Nokia N73 Music Edition. Niet dat ik ooit muziek op dat ding luister, daar heb ik een iPod voor. En in de metro of bus m’n nummers pompen op m’n luidspeaker zie ik ook niet zo zitten, no offence. De camera was toen heel goed, 3.2 megapixel. Foto’s waren scherp, dat ding had veel opties, ik kon er Word, Excel en Powerpoint-bestanden op bekijken. Ik was verkocht, want dat was erg handig met m’n schoolzaken.

Naarmate ik de telefoon had begon ik me te ergeren. Alles ging zo langzaam, en als ik ergens een hekel aan heb is dat ’t wel. Als ik een telefoongesprek had en ik had opgehangen bleef het telefoongesprek nog zeker 10 a 20 seconden in beeld hangen. Dus voordat je een nieuw gesprek kon starten werd je geduld op de proef gesteld.

Ik was nog naïef toen, ik dacht: als dat ’t enige is, so be it. Op een dag had ik een presentatie op school maar ik had nog niet alles goed voorbereid. Zo goed dat ik was van vertrouwen zette ik mijn Powerpoint presentatie over op mijn telefoon. Dat was namelijk mogelijk met mijn slimme telefoon. In de trein op weg naar school probeer ik ’t bestand te openen. Daar ik een groot scherm heb, wil niet gelijk zeggen dat dat alles zeggend is. Het bestand opent in veels te grote resolutie. Dus waar ‘t voorblad bestond uit de naam van mijn schoolinstelling, studentennummer, opleiding, naam en toenaam en titel zag ik nu alleen een stukje van mijn voornaam. De C en de E wel te verstaan. Kantteking; dat is toevallig ook mijn studie, maar dat terzijde.

Weken gaan voorbij, de jaren schieten voorbij. Oke, niet helemaal maar zo voelt ‘t. Ik neem jullie mee naar donderdag 14 augustus 2008. Ik wilde de foto’s van mijn N73 overzetten op mijn pc. Daarvoor had ik mijn USB kabel uit mijn speciale ‘Nokia-koffer’ gepakt. In die koffer zitten al mijn Nokia spullen. Waaronder vier opladers van oudere modellen, frontjes, oordopjes, handleidingen en ook één oude Nokia voor noodgevallen. De beruchte Nokia 6510. Ik zag ‘m al stiekem flirten met me, maar ik dacht: nee, jij bent er voor de noodgevallen, dus blijf nog maar even daar. Nadat ik de kabel had aangesloten werden de foto’s van mijn N73 met succes overgezet op mijn pc. Dat kon-ie nog net wel.

Aangezien die telefoon zo traag was, dacht ik; ik kan ‘m ook nog wel even updaten met Nokia Software Updater. Dat had ik in ’t verleden wel eens geprobeerd, maar toen liep-ie al vast in ‘t ‘op zoek naar updates-proces’. Dus dat kopje had ik vaak genegeerd. Maar hé, naïef dat ik nog steeds was dacht ik dat ’t die dag wel goed kon gaan. En ja hoor, de fase van ’t updates vinden ging moeiteloos. Daarna moest ik een back-up maken van de inhoud van mijn telefoon, want tijdens ’t updaten ging namelijk alle informatie van mijn telefoon verloren. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn pc moest ik eerst opnieuw opstarten en toen kon ’t echte werk beginnen. Daarna kwam er in beeld te staan dat ik de USB-kabel die mijn telefoon met mijn pc verbond niet uit mijn telefoon, noch mijn pc mocht halen en dat ik de telefoon niet mocht uitschakelen, anders kon er ernstige schade aan mijn telefoon ontstaan. Daar waar ik af en toe wel eens wil provoceren, ging ’t nu op mijn eigen spullen, en daar ben ik wat zuiniger op.

Vijftien minuten resterend zegt het scherm. Ik wachten. Na vijf minuten staat er nog steeds Vijftien minuten resterend. Voor de snelle rekenaar, dat moet natuurlijk tien minuten zijn. Ik kijk naar mijn telefoon. Zwart beeld. Aangezien ik mijn telefoon niet had aangeraakt, is-ie dus uitgevallen tijdens het update-proces. Ik beëindig het updaten en probeer mijn telefoon aan te zetten. Zonder succes. Na enkele pogingen lukt het nog steeds niet. Ik bekijk de site van mijn provider, ik zal geen namen noemen – T-Mobile – en ga opzoek naar een oplossing. Ik zie een kopje staan met reparaties. ‘Voorwaarde 1: de batterij van de telefoon moet vol zijn’. Nou dat was geen probleem, dat was ie. ‘Voorwaarde 2: de telefoon moet aan staan en de sim-kaart moet geplaatst zijn’. Het laatste deel was geen probleem, maar het eerste deel was JUIST het probleem. Hij kon namelijk niet meer aan. Mijn vertrouwen begon af te nemen en ik werd weer met beide benen terug in de realiteit gezet.

Ik ging terug naar mijn ‘Nokia-koffer’, haal er de old school 6510 uit en plaats mijn sim. Het flirten eerder op die dag had iets te betekenen. Ze, mijn telefoons zijn altijd vrouwtjes, wilde iets zeggen, maar ik luisterde niet. Ze had me nooit in de steek gelaten, maar ik haar wel. Misschien was dit mijn verdiende loon. Maar ik geef liever de schuld aan Nokia.

› Meer...